Drogi Pamiętniku,
Dziwne uczucie wracać do ciebie po tylu latach. Musiałem aż odkurzyć cię lekko i porozklejać niektóre z kartek. Wypadałoby mi również naprawić twoją okładkę, ponieważ jej lewa część odpadła jakiś czas temu, gdy przypominałem sobie co za bzdury w tobie wypisywałem.
Czuję się niczym wzburzona nastolatka pisząca o swoich pierwszych problemach miłosnych, ale cóż, ziarnko prawdy jest w moim uczuciu. Może zbytnio przeżywam to i wyolbrzymiam sprawę, jednakże buzujące we mnie emocje wylewają się na twe kartki z łatwością. Eh, że też wyzywałem siostrę, gdy ona zapisywała miliony stron o swoim już teraz mężu. Będę musiał ją przeprosić. Tylko kiedy znów ją zobaczę? Za rok, dwa, trzy? Odkąd wyszła za tego aktora widuję ją jedynie na ekranie telewizora. Grunt, że jest szczęśliwa. Przynajmniej taką mam nadzieję.
Zszedłem z głównego tematu mojej wypociny. Pewnie wyjdę na emocjonalnie rozbitą dziewczynkę w wieku 10lat, ale mam ochotę umrzeć lub zapaść się pod ziemię i nigdy nie wyjść z powrotem. Powodem tego, jak domyślić się można, jest szkoła i to cholerne przedstawienie klasowe.
Normalnie cieszyłbym się z tego, skakałbym z radości, że wystawię sztukę z moją klasą, a nie z nieznajomymi z zespołu teatralnego albo z profesjonalnej sceny konkursowej. Jednak od początku dnia do momentu rozdzielania ról, miałem naprawdę złe przeczucie co do tego. Moja intuicja, na całe moje nieszczęście, mnie nie zawiodła.
Zapowiadało się normalnie, mieliśmy grać "Roszpunkę"- ulubioną bajkę naszego dyrektora. Na początku, dostałem rolę niewiele znaczącego mieszczanina. Lekko zawiodłem się, bo liczyłem na rolę z chociażby jedną malutką kwestią. Cóż, warto mieć w życiu marzenia. Za moimi placami roznosiły się kłótnię o resztę ról.
Oczywistą było kto odegra księcia. Nikt by się w sumie nad tym nie zastanawiał. Nasz klasowy playboy, Sawamura Ryunosuke już szczerzył się uśmiechem podobno czarującym. Nie dziwię się, że uważano go za prawdziwego księcia. Wysoki, wysportowany, przystojny, miły, inteligentny. Podziwiałem go za jego umiejętności podtrzymania całej tej farsy. Po dłuższej obserwacji wiedziałem o jego masce, ale siedzę cicho. Wbrew pozorom lubię moją twarz i nie chciałbym by w najbliższym czasie została przemeblowana.
Zachwycał się nim każdy kto go znał lub nie. Złego słowa nie usłyszałem o nim odkąd tylko go poznałem. Znaczy w sumie, to go nie znam za bardzo. Wymieniliśmy ze sobą tylko czasem parę słów o mleku truskawkowym, którego ostatni kartonik wykupywałem ja albo on. Może z raz oddał mi swojego kołaczyka z serem, gdy widział, że nie zostało już nic innego na półce. Jednakże teraz to zabiłbym skubanego na miejscu!
Kłótnie trwały w najlepsze i już dawno zajęły czas naszego wf'u i lekcji wychowawczej. Nawet mi to nie przeszkadzało. Jedynie krzyki o tym, która kandydatka byłaby lepszą długowłosą przeszkadzały mi w spokojnym sączeniu truskawkowego napoju bogów i czytaniu scenariuszu przedstawienia. Błogi spokój musiał przerwać on, adonis i apollo klasy 2-3* Sawamura-kun. Melodyjny jego głos poniósł wiatr do uszu każdego z zebranych.
-Kochani, przestańmy się kłócić!-powiedział spokojnie i uśmiechnął się znów czarująco- Nie podważam, broń panie Boże, talentu dziewczyn. Jednak skoro mamy profesjonalnego i mało męskiego aktora pośród nas to czemu on nie zagra mojej księżniczki?
I jako, że nikt jego słów nie podważy, tak zostałem jego księżniczką...
Soumaru Keisuke.
No cóż, witam was na moim blogu! Jestem Sheo i znać mnie można z wielu stron, chociaż wątpię, że jest tu ktoś kto mnie kojarzy :) Mam nadzieję, że rozdział albo prolog, jak kto woli, się odrobinkę podobał. Nie jestem zaawansowana w pisaniu, ale to lubię, więc dla ćwiczenia wrzuciłam to tu. Pierwszy rozdział dodam kiedy go dokończę i poprawię, więc pewnie będzie to za jakiś tydzieć lub dwa. Do zobaczenia! ;)
